:: Een lach, een traan
Vandeweek Buitenspel gezien. Ik had er al veel commentaren over gehoord, over het algemeen waren ze zelfs enorm lovend. Hij lag al even in huis, maar ik ben de persoon die films kijken altijd uitstelt.
Vrijdag – op m’n vrije dag – was m’n zus bij ons. Zij wou de film best wel zien. Ik had zoiets van “bwah, moet dat nu?” Toen ze de dvd instak, had ik wel iets van “nu moet ik hem wel meezien, ik haat films zien in flashes, om nadien enkele scenes te ‘herkennen’.”
Dus met veel verwachtingen mezelf in de sofa gehesen. En beginnen 
genieten van xc3xa9xc3xa9n van Vlaanderens beste films. Echt waar.
De film bevat alle ingredixc3xabnten om een topper te zijn. Een lach, vooral door het fantastische optreden van “Man Bijt Hond”-man Kris. Maar ook een traan, omwille van het plotse overlijden van Bert (Filip Peeters, rechts), dxc3xa9 trouwste fan van zijn voetbalzoon Gilles (Ilya Van Renterghem, links). Elke wedstrijd stond hij steevast langs de kant, en een training miste hij ook nooit.
De kleine staat er dus ‘alleen’ voor, maar met behulp van xc3xa9xc3xa9n of andere madam kan hij contact houden met z’n vader. Hij is de enige die hem ziet, en die ermee kan praten. Moeder de vrouw (Joke Devynck, rechts) wordt er turelure van en weet niet wat aan te vangen met haar kleine.
Op een bepaald moment heeft Ilya genoeg van de druk die z’n vader hem oplegt, en wil hij liever geen contact meer hebben. Hij wil dus dat z’n vader verdwijnt. Een waar kippevelmoment, waarbij menig man/vrouw het vocht niet meer zal kunnen bedwingen.
De film, die ik hier nu in flarden heb verteld, is bijzonder goed. Ik ben niet zo’n goed verteller/samenvatter, dus neem mijn tekst absoluut niet te au serieux. Gewoon zien die film, en nadien hier komen bevestigen dat hij inderdaad enorm goed is.
Ziezo, terug aan’t werk nu. Cheerio!